Mijn schoonvader is nog heel actief bij ons op het melkveebedrijf. Hij is de zestig gepasseerd, maar gedraagt zich nog als een jonge vent die over hekken springt. Als ik dat zou proberen breek ik een enkel, hij kan dat met zijn ogen dicht. We zien het springen de laatste tijd wat afnemen, vanwege een zwakke heup, maar als het nog even kan wordt mijn schoonvader ineens weer een hordenloper pur sang. Had ik al verteld dat hij meestal op de fiets van zijn huis naar ons bedrijf komt peddelen? We maken maar al te vaak mee dat we hem voorbij het raam zien crossen, rug gebogen, petje op, een behoorlijke vaart. Alles om fit te blijven, om alert te zijn als je werkt in een agrarisch bedrijf.

Zo rond de zomer hebben we vaak aanvragen van basisscholen om de boerderij te komen bekijken. De zomervakantie lonkt, nog een paar dagen te vullen, waarom zou je dan eens niet een kijkje nemen op een boerderij? Hartstikke gezellig natuurlijk.

Het platteland had voor mij als stadse vrouw een behoorlijk idylllische uitstraling. Hooibergen, een lang kavelpad en staren in de fluwelen ogen van een koe die loom staat te herkauwen. Zo was het ook echt voor mij, de eerste jaren dat ik als kekke boerin over het erf stampte in mijn bloemenlaarzen. Ik vond alles prachtig en was mij van geen gevaar bewust.